Verhalen weer tot leven brengen

Familieverhalen

‘Aanstellerij’

Eduard Bekker voorjaar 1961/mei 2021leestijd: ± 6 minuten

Lente 1961 – Ik ben 7 jaar oud. Ineens doet mijn linkeroog erge pijn. Heel erge pijn. Maar we moeten naar een oudoom. Hij is net weduwnaar geworden en is jarig. We gaan met de auto. Maar ik wil niet mee. Ik heb zo’n erge pijn. Ik gloei helemaal van de pijn. Maar ik moet toch mee.

> Meer

Neemt corona in kracht af?

Eduard Bekker 7 mei 2020leestijd: ± 4 minuten

Reeds eerder heb ik uitgebreid aandacht besteed aan de perikelen met mijn broer in het verpleeghuis. Het leek er even op dat de corona-uitbraak op zijn afdeling aan hem voorbij zou gaan, maar niets bleek minder waar.

> Meer

Het ov zit hier bomvol

Eduard Bekker 6 mei 2020leestijd: ± 4 minuten

Anderhalvemeter-samenleving hier in Nederland: eenrichtingsverkeer in winkelstraten, kroegen en restaurants dicht, bioscopen ook. Je mag alleen met het OV als je een dringende reden hebt. ‘Leuk’ voor mensen die heel milieubewust geen auto hebben.
Dramatische toekomstmuziek.
Ik leg even een lijntje met mijn zoon in Zuid-Korea: dat was na China immers het zwaarst door corona getroffen land. Daar zullen ze ook wel heel veel beperkingen hebben. Toch?

> Meer

De vakantiekolonie

Eduard Bekker Zomer 1963leestijd: ± 6 minuten

Het is de zomer van 1963. Mijn ouders liggen in de scheiding. Veel geld hebben we niet en de alimentatie houdt ook niet over. Op vakantie gaan we niet. Mijn moeder denkt mij toch een plezier te doen. Ze stuurt me in de zomer van 1963-’64 zes weken naar een vakantiekolonie aan de rand van de Veluwe, officieel ‘Kinderherstellingsoord’ geheten.

> Meer

Psychische zorg voor acute patiënten stelt niet veel meer voor

Eduard Bekker donderdag 17 mei 2018leestijd: ± 2 minuten

Al jaren maak me druk om de slecht psychische begeleiding van juist die mensen die het het hardste nodig hebben. De steekpartij achter station Holland Spoor bij de Haagse Hogeschool op 5 mei (Bevrijdingsdag) was de druppel. Nu moest ik toch echt een keer inspreken in de Haagse Gemeenteraad.

> Meer

Het tramhuisje aan de Laan van Poot

Eduard Bekker 25 maart 2017leestijd: ± 2 minuten

Ooit – tot eind jaren ’60 stond er aan de Laan van Poot bij het einde van de Kwartellaan een wachthuisje. Dat stond daar niet voor niets: het was voor het trampersoneel van tramlijn 3, die daar ooit een eindpunt had

> Meer

Broer & Zorg

Eduard Bekker dinsdag  3 januari 2017leestijd: ± 4 minuten

Als klein kind keek ik tegen mijn grote broer op: hij was als een vis in het water. Hij was maatjes met de concierge van onze school, hij hielp de melkboer op zijn ronde en mocht gratis met bevriende bestuurders en controleurs op de tram meerijden.

> Meer

Een onzekere toekomst voor Albert

Eduard Bekker donderdag 12 februari 2015leestijd: ± 3 minuten

Onlangs heb ik op YouTube een reportage over mijn jongere broer Albert aangetroffen. Hij werkt als wajonger op de Vrije Hogeschool in Driebergen. Of moet ik zeggen werkte? De toekomst is niet helder.

> Meer

De herinneringen die levend moeten blijven

Eduard Bekker

Ik ben wees. Sinds januari 2013. Mijn vader overleed in 2010. Mijn moeder drie jaar later. Als leerling van de School voor Journalistiek in Utrecht heb ik ze in 1983 geïnterviewd over hun leven tussen 1940 en 1945.

> Meer

De tekeningen van mijn moeder

Eduard Bekker zondag  6 september 2015leestijd: ± 2 minuten

Mijn moeder zat van 1933 tot 1938 zat op de Dalton HBS voor meisjes. Voor het grootste deel van haar schooltijd aan de Stadhouderslaan in Den Haag. Dat is het grote gebouw tegenover het Gemeentemuseum. Ze had er altijd goede cijfers (“Eén keer ooit een zesje, maar nooit onvoldoendes”). Ik geloof haar.
Daar had ze ook tekenles en dat ging minder goed. Van een verschrikkelijk mens, dat mijn tekenstijl ‘borduren’ noemde. Ik kwam soms huilend thuis. Dat is jammer, want als ik haar werk bekijk, vind ik toch dat ze talent had.

> Meer

Carel Molier, mijn grootvader

Eduard Bekker leestijd: ± 2 minuten

Mijn grootvader heb ik tot mijn 16de gekend. Een wat zwijgzame, nurkse man, die samen met mijn oma op de benedenverdieping woonde van ons huis aan de Sportlaan. Hij had een interessant leven achter de rug.

> Meer
Terug   > Home     > Thema’s       > Familieverhalen
(Advertentie)

Thema’s en producties


Real Time Web Analytics
rss
UItzicht op de Catalaanse Pyreneeën vanuit Puigcerdà